Atrakcje-Turystyczne.com

USA, Stany Zjednoczone Ameryki

Flaga USA
Flaga USA

Każdego roku do USA przyjeżdża około 38 mln turystów z całego świata. Najwięcej turystów (około 42%) przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych z Kanady, 20% z Meksyku. Japończycy to około 8,5% turystów. Z Europy najwięcej przybywa do Stanów Zjednoczonych Brytyjczyków i Niemców (odpowiednio 6% i 3% turystów). 75% przyjazdów turystycznych dotyczy pobytów wypoczynkowych, 20% to podróże biznesowe. Najwięcej turystów odwiedza przede wszystkim amerykańskie miasta, które stanowią największą dla nich atrakcję turystyczną.

Obszar

Obszar 9372,6 tys. km2. Podział administracyjny: 50 stanów oraz Dystrykt Kolumbii. USA posiadają terytoria w Ameryce Środkowej i innych częściach świata:

  • Portoryko (terytorium stowarzyszone)
  • Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych
  • wyspy Oceanii: Guam, Midway, Samoa Amerykańskie, Wake
  • Powiernicze Wyspy Pacyfiku (Wspólnota Marianów Północnych, Wyspy Marshalla, Belau i Federacja Mikronezji)

Ludność

Liczba ludności Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej wynosi 252,7 mln ludności. Gęstość zaludnienia wynosi 27 osób na 1 km2.

Największe miasta

Pod względem ilości mieszkańców największymi miastami USA są:

  • Nowy Jork (8,5 mln mieszkańców)
  • Chicago (6,1 mln mieszkańców)
  • Filadelfia (4,8 mln mieszkańców)
  • Detroit (4,4 mln mieszkańców)
  • Los Angeles (3,5 mln mieszkańców)
  • Boston (2,9 mln mieszkańców)
  • Baltimore (2,4 mln mieszk.)
  • Pittsburgh (2 mln mieszk)
  • Cleveland (1,8 mln mieszk.)
  • San Francisco (1,6 mln mieszk)

Narodowości, grupy etniczne

Struktura społeczeństwa amerykańskiego pod względem etnicznym przestawia się następująco:

  • Amerykanie pochodzenia europejskiego stanowią 84%
  • Murzyni i inna ludność kolorowa 17%

Język

Język angielski

Religie, wyznania

Dominujące religie w USA:

  • protestanci 66%
  • katolicy 26%
  • wyznanie mojżeszowe 3%
  • kilkaset sekt wyznaniowych

Rolnictwo

Grunty orne stanowią 20% powierzchni Stanów Zjednoczonych. Łąki i pastwiska 25%, lasy 34%, nieużytki i pozostałe obszary 21%

Przemysł

Struktura zatrudnienia w USA:

  • w przemyśle pracuje 16%
  • w rolnictwie: 3%
  • budownictwo 4%
  • transport 5%
  • handel 22%
  • usługi 30%

Infrastruktura komunikacyjna

Na 100 km2 przypada 2,3 km linii kolejowych i 68 km dróg o twardej nawierzchni. Na 1000 mieszkańców USA przypada 643 samochodów osobowych.

Waluta

1 dolar USA (1 USD) = 100 centów

Stolica

Stolicą Stanów Zjednoczonych jest Waszyngton (3,9 mln mieszkieszkańców). Ludność miejska w USA stanowi 74%.

Charakterystyczną cechą ukształtowania powierzchni Stanów Zjednoczonych jest południkowy układ wielkich krain fizycznogeograficznych. Tworzą one strefy o odmiennym typie krajobrazowym, a ich granice morfologiczne stanowiły często w przeszłości bariery hamujące proces opanowywania i zagospodarowywania poszczególnych regionów kraju.


Wzdłuż wschodniego wybrzeża ciągnie się Nizina Atlantycka łącząca się na południu, u nasady półwyspu Floryda, z Niziną Zatokową. Od zachodu przylegają do niej Appalachy — kraina wyżynno-górska, wzniesiona od 600 do 1000 m n.p.m., pocięta szerokimi dolinami i zapadliskami. Najwyższym szczytem Appalachów jest Mitchell (2037 m n.p.m.) nnłnżnrw w nnłuriniowfii inh nześci. w masywie Gór Błękitnych. Na zachód od Appalachów ciągnie się obszar równinny obejmujący Niziny Wewnętrzne, przechodzące ku południowi w Nizinę Zatokową oraz Wielkie Równiny, zwane również Równinami Prerii. Ich dość monotonny krajobraz urozmaicają miejscami tereny o charakterze wyżynnym (Ozark, wys. do 823 m n.p.m.) lub górskim (Black Hills, najwyższy szczyt Harney 2207 m n.p.m.). W części zachodniej Wielkie Równiny osiągają wysokości dochodzące do 1600 m n.p.m. Przechodzą one w kierunku zachodnim w strefę Kordylierów (ok. 1/3 pow. Stanów Zjednoczonych). Wschodnia ich część — Góry Skaliste — składa się z szeregu biegnących południkowo łańcuchów górskich z licznymi szczytami przekraczającymi wysokość 4000 m n.p.m. (najwyższy Elbert 4399 m), oddzielonych od siebie obniżeniami tektonicznymi, m.in. rozległą kotliną Wyoming.

Na zachód od Gór Skalistych leży wyżynno-górski region, obejmujący w części północnej Wyżynę Kolumbii i Wielką Kotlinę z depresyjną Doliną Śmierci (86 m p.p.m. — najniżej położony punkt w Stanach Zjednoczonych), a w części południowej — Wyżynę Kolorado z Wielkim Kanionem. Zachodnią część Kordylierów tworzą dwa równoległe ciągi pasm górskich: Góry Kaskadowe i Sierra Nevada (Whitney 4418 m n.p.m.) oraz biegnące wzdłuż wybrzeży Oceanu Spokojnego Góry Nadbrzeżne. Rozdziela je pas tektonicznych dolin, m.in. Dolina Kalifornijska i dolina rzeki Willamette.
Powierzchnia Alaski jest w większości górzysta (północna część Kordylierów). Na południu, w paśmie górskim Alaska leży najwyższy szczyt Stanów Zjednoczonych — McKinley (6194 m n.p.m.). Oprócz licznych wulkanów występują tu także lodowce (Malaspina, ok. 4 tys. kma pow.).
Górskim typem krajobrazu, utworzonym wskutek działalności wulkanicznej, odznaczają się Hawaje. Najwyższymi masywami wulkanicznymi są Mauna Kea (4205 m n.p.m.) i Mauna Loa (4170 m n.p.m.).

Większa część terytorium Stanów Zjednoczonych należy do zlewiska Oceanu Atlantyckiego. Zlewisko Oceanu Spokojnego obejmuje nieco mniej niż 1/4 terytorium kraju. Kontynentalny dział wodny tworzą Góry Skaliste. Wielka Kotlina stanowi obszar bezodpływowy. Największą rzeką jest Missisipi z Missouri (dł. 6230 km, pow. dorzecza 3,2 min km2), zbierająca dopływy z Appalachów (Ohio, dł. 1578 km), i Gór Skalistych (Platte ok. 1500 km, Arkansas 2333 km, Red 2043 km). System wodny dorzecza Missisipi łączy przez system kanałów Zatokę Meksykańską z największym zbiornikiem jeziornym Ameryki, jakim jest zespół Wielkich Jezior (Jezioro Górne 82,4 tys. km2, Jezioro Michigan 58 tys. km2, Huron 59,5 tys. km2, Erie 25,6 tys. km2, Ontario 19,7 tys. km2) połączonych Rzeką św. Wawrzyńca. Między jeziorami Erie i Ontario znajduje się wodospad Niagara (51 m wysokości). Do Zatoki Meksykańskiej wpływa, oprócz Missisipi, wiele innych rzek południowej części Stanów Zjednoczonych, m.in. Rio Grandę (dł. 3033 km), Brazos (ok. 1300 km) i Alabama (967 km). Ze wschodnich stoków Appalachów spływają liczne, krótkie rzeki uchodzące bezpośrednio do Oceanu Atlantyckiego (m.in. Hudson, Connecticut, Susquehanna). Główne systemy wodne zachodniej — należącej do zlewiska Oceanu Spokojnego — części Stanów Zjednoczonych, to: Kolumbia (dł. 2026 km) z dopływem Snake (ok. 1600 km), Kolorado (2333 km) oraz Sacramento z San Joaquin. Na bezodpływowym obszarze Wielkiej Kotliny występują rzeki okresowe oraz słone jeziora (m.in. Wielkie Jezioro Słone o powierzchni zmieniającej się sezonowo od ok. 4,8 do 6,1 tys. km2). Największą rzeką Alaski jest Jukon (dł. 3392 km), uchodzący do Oceanu Spokojnego.


Strefy roślinności we wschodniej części Stanów Zjednocznych mają układ równoleżnikowy. Dawne lasy i prerie zostały tu w znacznym stopniu zastąpione użytkami rolnymi. Tereny leśne stanowią 34% ogólnej powierzchni kraju. Na północnych krańcach występują lasy iglaste, w rejonie Wielkich Jezior i Nowej Anglii mieszane, dalej na południe liściaste i iglaste (zwłaszcza na nizinach), a na Florydzie - - wiecznie zielone lasy liściaste, namorzynowe (mangrowe) i zarośla palmowe. W środkowej i zachodniej części kraju strefy roślinne mają układ zbliżony do południkowego. Obszary położone na zachód od Missisipi zajmuje pas prerii, przechodzący dalej w kierunku zachodnim w roślinność sucholubną oraz półpustynie i pustynie (w kotlinach śródgórskich Kordylierów). Wyżej położone partie górskie porastają lasy iglaste (m.in. jodłowo-świerkowe), a ponad górną ich granicą (3400 m n.p.m.) panuje roślinność alpejska. W południowej części strefy nadbrzeżnej Oceanu Spokojnego występują lasy twardolistne oraz zarośla typu makia. Południowo-zachodnie wybrzeża Alaski pokrywają bujne lasy iglaste, przechodzące w części środkowej w tajgę. Północne i zachodnie obszary zajmuje tundra. Na Hawajach występuje roślinność o charakterze tropikalnym.
Świat zwierzęcy Stanów Zjednoczonych odznacza się występowaniem wielu gatunków endemicznych. Należy do nich m.in. niedźwiedź czarny, jeleń wirgiński, puma, kojot (wilk stepowy), bizon, a na terenie Alaski renifer karibu i wół piżmowy. Faunę reprezentuje również niedźwiedź grizli (podgatunek niedźwiedzia brunatnego), ryś, rosomak, szop, bóbr, aligator, grzechotnik i sęp. Na Hawajach żyją m.in. węże, jaszczurki i żółwie. W wyniku zdziczenia zwierząt domowych występują tam również niewielkie ilości dzikich kóz, owiec, świń, kotów, psów oraz dzikiego bydła. Utrzymaniu się naturalnej fauny w Stanach Zjednoczonych sprzyja w dużym stopniu dobrze zorganizowany system ochrony przyrody. Istnieje tu 38 parków narodowych oraz ok. 270 obszarów chronionych, z których 2/3 stanowią ogólnonarodowe pomniki przyrody, pozostałe zaś mają znaczenie historyczne lub rekreacyjne.

Regiony turystyczne
Na obszarze Stanów Zjednoczonych można wyróżnić 8 regionów turystycznych: Nową Anglię, Nizinę Nadbrzeżną (w tym subregiony: Atlantycki, Florydy, Niziny Zatokowej), Środkowe i Południowe Appalachy, Wielkie Jeziora, Stany Środkowe, Kordyliery (w tym subregiony: Gór Skalistych, Wyżyn i Kotlin Śródgórskich, Gór Kaskadowych i Sierra Nevada, Wybrzeża Oceanu Spokojnego), Alaskę i Hawaje.

Nowa Anglia
Region ten obejmuje stany: Maine, New Hampshire, Vermont, Massachusetts, Rhode Island i Connecticut. Większą część jego powierzchni stanowią tereny wyżynno-górskie (pn. część Appalachów) osiągające wysokość 1917 m n.p.m. (Góra Waszyngtona w Górach Białych). Jedynie na wschodzie, wzdłuż wybrzeży Oceanu Atlantyckiego ciągnie się pas nizin. Największą rzeką jest Connecticut (655 km dł.). Krajobraz omawianego regionu został w znacznym stopniu uformowany w wyniku zlodowacenia plejs-toceńskiego, którego pozostałością są m.in. wzgórza morenowe, głazy narzutowe i jeziora. Szczególną jego cechą jest również specyficzny styl budownictwa wiejskiego, w którym zachowało się wiele elementów architektury europejskiej, nietypowej dla pozostałych regionów Stanów Zjednoczonych.
Największym miastem, a zarazem głównym ośrodkiem ruchu turystycznego Nowej Anglii jest Boston — jeden z głównych ośrodków życia gospodarczego i kulturowego kraju, stolica stanu Massachusetts. Założony w 1630 r. przez przywódcę grupy kolonistów — purytanów J. Winthrapa, był w latach 1643-84 stolicą konfederacji Nowej Anglii o rozwiniętej funkcji naukowej i oświatowej (w 1635 r. powstała tu pierwsza szkoła bezpłatna, a w 1653 r. — pierwsza biblioteka publiczna). W XVIII w. stał się ośrodkiem oporu przeciw Anglii i kolebką ruchu niepodległościowego (krwawe starcie ludności z wojskami angielskimi w 1770 r., zwane bostońską masakrą). Zatopienie przez Amerykanów w porcie bostońskim transportu herbaty w 1773 r. (na znak protestu przeciw cłom nałożonym przez Wielką Brytanię) stało się zarzewiem wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Najstarsza część miasta, położona na półwyspie Boston, ma gęstą zabudowę i nieregularną sieć ulic. Na pozostałym obszarze przeważa zabudowa niska, wkomponowana w pagórkowaty krajobraz. Wśród zabytków na uwagę zasługują zwłaszcza domy mieszkalne z XVII-XIX w.,  budowle administracji i użyteczności publicznej z XVIII w. (m.in. Stary i Nowy Dom Stanowy) i XIX w. (szpital Massachusetts, giełda, Bostońska Biblioteka Publiczna) oraz kościoły z XVIII w. (Christ Church, King's Chapel) i XIX w. (m.in. katedra Św. Pawła w stylu klasycystycznym). W Bostonie znajduje się siedziba Harvard University - najstarszego (zał. w 1636 r.) i jednego z czołowych uniwersytetów amerykańskich. Światową sławę ma Instytut Technologii (Massachusetts In-titute of Technology), a także Bostońska Orkiestra Symfoniczna (zał. w 1881 r.). Atrakcję turystyczną stanowią miejscowe muzea, zwłaszcza Fogg Art Museum (sztuka starożytna i orientalna, rzeźba romańska i gotycka).
Do miast o walorach historycznych należy Plymouth. Tutaj w 1620 r. przybił (po krótkim postoju w Provincetown) żaglowiec "Mayflower", przywożąc z Anglii pielgrzymów — purytanów (102 osoby), będących jedną z pierwszych grup osadników angielskich na kontynencie amerykańskim. W istniejącym w pobliżu muzeum — skansenie Pi-Igrim Village można zapoznać się z warunkami życia kolonistów na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. W porcie Plymouth znajduje się kopia żaglowca „Mayflower".
Liczne pamiątki z okresu kolonizacji zachowały się w Hartford (dom H. Beecher Stove — autorki powieści Chata wuja Toma, dom M. Twaina), New Haven (siedziba Yale University, zał. w 1701 r.), Auguście (fort z XVIII w. i Dom Stanowy z XIX w.), Dover (stare osadnictwo angielskie z XVII w.), Providence (dom Johna Browna z 1786 r. i Stefana Hopkinsa z 1707 r., kościół baptystów z 1775 r.) oraz Wiscasset (oryginalna architektura domów mieszkalnych z XVIII i XIX w.).
Rozwojowi turystyki w Nowej Anglii sprzyjają walory wypoczynkowe wybrzeży morskich. Dogodne warunki do uprawiania kąpieli i sportów wodnych występują zwłaszcza w rejonie zatoki Cape Cod, Narragansett i Buzzards oraz cieśnin Rhode Island, Long Island i Nantucket. Do najbardziej znanych kąpielisk należą: Newport, Hyannis, Eastham, Falmouth, Brewster, Sandwich, Yarmouth, Tiverton, Martha's Vineyard, Błock Island i Bridgeport.
W północnej części wybrzeża, na wyspie Mount Desert znajduje się park narodowy Acadia, znany m.in. dzięki licznym gatunkom żyjących tu ptaków, a także grotom skalnym i klifom powstałym wskutek niszczącej działalności wód morskich.
Wewnętrzne obszary omawianego subregionu, to teren atrakcyjny dla miłośników turystyki wędrownej, a także wypoczynku weekendowego. Wiele starych farm zostało przekształconych w tzw. residential farms — posiadłości wiejskie służące głównie krótkoterminowym pobytom turystycznym. W górskich miejscowościach występują dogodne warunki do uprawiania sportów zimowych. Najbardziej znaną stacją narciarską jest Berlin, położony w Górach Białych u podnóża Góry Waszyngtona — siedziba najstarszego w Stanach Zjednoczonych (zał. w 1872 r.) Klubu Narciarskiego Nansen. Do popularnych miejscowości tego typu należą ponadto: Franconia, Center Ossipee, Killington, Magie Mountain, Mount Snów i Stowe.

Nizina Nadbrzeżna
Subregion Atlantycki
Subregion ten obejmuje większą część Niziny Atlantyckiej. Na północy sięga do Nowej Anglii, na południu - do Florydy, na zachodzie jego granice wyznaczają Appalachy.
Linia brzegowa jest dobrze rozwinięta z licznymi półwyspami i estuariami rzek (Hudson, Delaware, Susquehanna, Potomac). Północną część wybrzeża atlantyckiego zajmują silnie zurbanizowane tereny megalopolis, obejmujące m.in. zespoły miejskie Nowego Jorku, Waszyngtonu, Filadelfii i Baltimore. Koncentruje się w nich większa część ruchu turystycznego omawianego obszaru.

Filadelfia - położona przy ujściu rzek Delaware i Schuylkill do zatoki Delaware, została założona w latach 1681 - 82 na miejscu osady szwedzkiej z pierwszej połowy XVII w. W XVIII w. stanowiła główny ośrodek walk o niepodległość. W 1774 r. obradował w niej 1 Kongres Kontynentalny, w 1776 r. podpisano Deklarację  Niepodległości  Stanów Zjednoczonych, a w 1787 r. utworzono Unię i uchwalono  konstytucję  Stanów Zjednoczonych38. W okresie 1790-1800 pełniła funkcję stolicy państwa. Jest jednym z największych portów oraz ważnym ośrodkiem przemysłowohand-lowym i kulturalno-naukowym z licznymi wyższymi uczelniami (m.in. University of Pennsylvania, zał. w 1779 r.), bibliotekami, muzeami (m.in. Philadelphia Museum of Art), a także słynną orkiestrą symfoniczną (zał. w 1900 r.)39. Zabytki Filadelfii, skupione głównie w rejonie starego miasta w widłach rzek Delaware  i  Schuylkill,  stanowią  budowle z XVII - XIX w. Należą do nich domy mieszkalne i kościoły (m.in. Gloria Dei z końca XVII w., katedra Św. Piotra i Pawła z połowy XIX w.), liczne klasycystyczne i neogotyckie budowle reprezentacyjne z XVIII (m.in. Independence Hali, Philosophical Hali, Congress Hali) i XIX w. (Second Bank of the United States, giełda, Philadelphia Athenaeum).
Baltimore — położone nad zatoką Chesapeake, zostało założone w 1634 r. Prawa miejskie uzyskało w 1797 r. W XIX w. rozwinęło się jako węzeł transportowy i ośrodek przemysłowy (m.in. hutnictwo żelaza). Obecnie jest także ważnym ośrodkiem kultury i nauki z licznymi wyższymi uczelniami (m.in. Uniwersytet Johna Hopkinsa, filia uniwersytetu stanowego), muzeami i galeriami sztuki. Wśród zabytków na uwagę zasługują zwłaszcza Bazylika Wniebowstąpienia z 1809 r. — najstarsza w Stanach Zjednoczonych katedra rzymskokatolicka, klasycystyczne budynki uniwersytetu stanowego (początek XIX w.) oraz domy mieszkalne z XVIII i XIX w.
Do znanych miejscowości o walorach historycznych należą: Jamestown - pierwsza osada angielska z 1607 r., Hampton - jedno z najstarszych miast angielskich w Stanach Zjednoczonych (zał. w 1610 r.), York - stolica 13 kolonii w  czasie  wojny  amerykańskiej o niepodległość, Yorktown - miejsce jednego z decydujących zwycięstw wojsk amerykańskich  nad  Anglikami  w  1781   r.,  Annapolis - miejsce podpisania traktatu pokojowego z Wielką Brytanią w 1784 r., Savannah - baza zaopatrzenia wojsk Południa w czasie wojny secesyjnej40, Gettysburg - miejsce decydującego zwycięstwa wojsk Północy nad siłami Konfederacji w 1863 r., oraz Appomattox - miejsce  kapitulacji  wojsk Południa w 1865 r. Cenne zabytki ma Williamsburg - jeden z najbogatszych w Stanach Zjednoczonych zespołów architektury kolonialnej, Charleston - budowle w stylu kolonialnym z XVIII i XIX w., wśród nich kościoły Św. Filipa, św. Michała, Św. Jana i in.41 oraz Wilmington (najstarszy w Stanach Zjednoczonych, czynny do  dziś  kościół  protestancki,  zbudowany przez Szwedów w 1699 r.).
Subregion Atlantycki słynie z licznych terenów golfowych. Głównym ośrodkiem tego sportu jest Augusta.

Subregion Gór Kaskadowych i Sierra Nevada
Góry Kaskadowe (najwyższy szczyt Rainier, 4392 m, i Sierra Nevada Whitney, 4418 m n.p.m.) leżą w zachodniej części Kordylierów. Ich atrakcyjność krajobrazowa wiąże się m.in. z występowaniem licznych form polodowcowych (cyrki, żłoby, jeziora i in.) i zjawisk wulkanicznych (wygasłe i częściowo czynne wulkany, gorące źródła itp.), a także bogatej szaty leśnej, którą tworzą lasy iglaste (wśród nich sekwoje). Na najcenniejszych przyrodniczo obszarach utworzono parki narodowe. Do najliczniej odwiedzanych należy Yosemite, położony w środkowej części gór Sierra Nevada. Został on założony już w 1890 r. Występują w nim m.in. wodospady (największy wys. 727 m) oraz cenne gatunki drzew (sekwoje). Z lasów sekwojowych słyną także parki narodowe: Sekwoi (zwłaszcza jego część zwana Giant Forest) oraz Kings Canyon. Wyjątkowymi walorami krajobrazowymi wyróżniają się parki narodowe North Cascades (formy polodowcowe) i Mt. Rainier (nieczynne wulkany z systemem lodowców). Ze zjawisk wulkanicznych znane są głównie: Lassen Volcanic (gorące źródła i wrzące jeziora), Park Narodowy Jeziora Kraterowego (Crater Lakę National Park; jezioro w kraterze wulkanu) oraz St. Helens Mt. — wulkan w Górach Kaskadowych, będący przykładem krajobrazu "żywego wulkanizmu".
Atrakcyjność turystyczna omawianego subregionu jest również związana z istnieniem wielu miejscowości wypoczynkowych, zwłaszcza stacji narciarskich, rozmieszczonych wzdłuż grzbietu Gór Kaskadowych i Sierra Nevada (okolice jeziora Tahoe), a także uzdrowisk (Palm Springs).

Subregion Wybrzeża Oceanu Spokojnego
Główną jednostką geomorfologiczną Subregionu Wybrzeża Oceanu Spokojnego są Góry Nadbrzeżne ciągnące się południkowo od granicy z Kanadą po Meksyk. Największymi miastami omawianego obszaru, stanowiącymi równocześnie główne ośrodki ruchu turystycznego są Los Angeles i San Francisco.
Los Angeles - położone w południowej części regionu nad Oceanem Spokojnym, na nadmorskiej nizinie osłoniętej od strony lądu Górami Nadbrzeżnymi, zostało założone przez Hiszpanów w 1781 r. Od 1821 r. należało do Meksyku, a w 1848 r. zostało włączone do Stanów Zjednoczonych. W latach 1876-85 doprowadzono do miasta kolej trans-kontynentalną. W 1892 r. odkryto w jego okolicach ropę naftową, co przyczyniło się do szybkiego wzrostu miasta. W 1930 r. powstał tu słynny ośrodek produkcji filmowej Hollywood.
Zespół miejski Los Angeles - Long Beach (obejmujący m.in. miasta Long Beach, Torrance, Glendale, Pasadena) tworzy wraz z sąsiednim zespołem miejskim Anaheim - Santa AnaGarden Grove region metropolitalny, liczący ok. 10 min mieszkańców. Ciągnie się on na przestrzeni ok. 100 km wzdłuż wybrzeża i ok. 70 km w głąb lądu, stanowiąc główny ośrodek gospodarczy zachodniej części Stanów Zjednoczonych (m.in. największy na świecie ośrodek przemysłu lotniczego). W samym Los Angeles, stanowiącym jądro tej zurbanizowanej strefy, brak typowego centrum. Przeważa zabudowa niska — głównie domy jednorodzinne. Wśród zabytków architektury na uwagę zasługują zwłaszcza kościół Nuestra Senora de la Reina de Los Angeles i Lugo House (ob. część uniwersytetu Loyola), obydwa obiekty z pierwszej połowy XIX w., a także liczne domy mieszkalne i budowle reprezentacyjne z drugiej połowy XIX w. Zespoły nowoczesnych gmachów zaprojektowane były przez F.L. Wrighta i R. Neutrę. Znajdują się tu muzea i galerie sztuki.

Częścią metropolii jest Hollywood - światowa stolica filmu, w którym m.in. można zwiedzać liczne wytwórnie filmowe. Międzynarodową sławą cieszy się Beverly Hills - miejsce zamieszkania wielu gwiazd filmowych, a także Disneyland - park rozrywki, założony w Anaheim w 1955 r.
San Francisco - położone malowniczo (na 14 wzgórzach) na półwyspie między Oceanem Spokojnym a zatoką San Francisco, stanowiło początkowo osadę pod nazwą Jerba Buena Cove, założoną przez hiszpańskich franciszkanów w 1776 r. Od 1821 r. należało do Meksyku, a w 1846 r. przeszło w posiadanie Stanów Zjednoczonych. Gwałtowny rozwój miasta nastąpił po odkryciu w 1848 r. złóż złota w Kalifornii. Prawa miejskie otrzymało w 1850 r. W 1906 r., wskutek trzęsienia ziemi i pożaru uległo zniszczeniu ok. 25 tys. budynków. W następstwie miasto całkowicie przebudowano. W północno-wschodniej części miasta znajduje się centrum handlowo-usługowe, we wschodniej (nad zatoką) — dzielnica portowa, w pobliżu portu na południe od centrum handlowo-usługowego, skupia się przemysł, dzielnice mieszkaniowe zajmują północne, zachodnie i południowe obszary miasta. Specyficzny charakter ma dzielnica chińska (Chinatown), z domami, sklepami i restauracjami chińskimi. Atrakcję stanowią miejscowe tramwaje, jeżdżące po stromo nachylonych ulicach, a także słynny wiszący most Golden Gate (dł. 2,7 km)65. Wśród budynków zabytkowych na uwagę zasługują m.in. zabudowania misji Dolores (druga połowa XVIII w.), fortyfikacje (Castillo de San Joaquin i dom komendanta) z XVIII w., jak również kościoły i budynki z XIX w.
W mieście znajdują się liczne muzea (m.in. Muzeum Morskie, Muzeum Historii Naturalnej), galerie sztuki, a także Akwarium Stein-harta, planetarium i arboretum.
San Francisco tworzy wraz z otaczającymi go miastami (Oakland, Richmond, Alameda, Berkeley, San Leandro, San Mateo, Re-dwood City, Pało Alto) drugi, po Los Angeles, obszar zurbanizowany zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Rozległe tereny, obejmujące strefę wybrzeża Oceanu Spokojnego zajmują tu również osiedla z zabudową willową.
Wybrzeże Oceanu Spokojnego to obszar występowania wielu miejscowości wypoczynkowych i ośrodków sportów wodnych. Do najbardziej znanych należą: Santa Monica, Marina del Rey, Redondo Beach, Palos Ver-des Estates, San Pedro, Long Beach, Newport Beach, Costa Mesa, Ventura, Santa Barbara, Cannon Beach, Seaside, Depoe Bay i Gold Beach.
Atrakcję turystyczną stanowią pozostałości dawnej architektury hiszpańskiej w San Jose i Carmel — jednych z najstarszych miast subregionu67. Przykładem współczesnego budownictwa jest m.in. Boeing Jumbo Jet Assembly Building (hangar samolotowy) — budynek o największej w świecie kubaturze (ok. 5,8 min m3), wzniesiony w Eve-rett, nad zatoką Puget (pn.-zach. część stanu Waszyngton).
Do licznie odwiedzanych należą parki narodowe Redwood (fragmenty pierwotnego lasu z 1000-letnimi drzewami) i Olympic (tzw. lasy deszczowe, o ogromnym bogactwie florystycznym - od mikroflory do olbrzymich świerków, jodeł i cedrów alaskich).

Atrakcje-Turystyczne.com

Przewodnik - atrakcje turystyczne krajów świata: wybierz kontynent

Popularne kraje i regiony turystyczne świata. Zabytki, muzea, ciekawe miejsca

Regiony turystyczne Polski

© 2007-2014 Atrakcje-Turystyczne.com

Turystyka | Polityka prywatności