Atrakcje-Turystyczne.com

Brazylia

Obszar 8512 tys. km2; 25 stanów, 3 terytoria, Dystrykt Federalny; 150,4 min ludności; 17 osób na 1 km2;

stolica Brasilia 1680 tys. mieszk. (zespół miejski 1990 r.); 72,9% ludności miejskiej; większe miasta (tys.): Śao Paulo (12588), Rio de Janeiro (9019), Belo Horizonte (2545), Recife (2348), Porto Alegre (2232); ludność biała 54,8%, Mulaci, Caboclos, Cafusos 38,5%, Murzyni 5,9%, Indianie i Azjaci 0,9%; język portugalski; katolicy 93%; grunty orne i plantacje 9,0%, lasy 66,6%; struktura zatrudnienia (1986): rolnictwo i leśnictwo 25,9%, przemysł i budownictwo 24,1%, usługi 50,0%; na 100 km2: 1,0 km dróg o nawierzchni twardej, 0,4 km linii kolejowej; waluta: 1 cruzeiro = 100 centavos.

Regiony turystyczne
Uwzględniając walory przyrodnicze, antropogeniczne i stopień rozwoju turystyki, wydziela się w Brazylii pięć podstawowych regionów turystycznych: Północno-Wschodni, Południowo-Wschodni, Południowy, Środkowo-Zachodni i Północny (Amazonia).

Region Północno-Wschodni (Nordeste)
Region ten obejmujący 1,5 min km2 stanowi historycznie najstarszą część zasiedlonej Brazylii. O jego atrakcyjności turystycznej decydują przede wszystkim zabytki najstarszych miast brazylijskich - Olinda, Recife, Salvador, Sao Luis, oraz miejscowy folklor pozostający pod silnym wpływem kultury afrykańskiej, jak również malownicze targi w Agua do Meninos, Sao Joaquim. Nordeste jest regionem wyżynnym o rzeźbie mało urozmaiconej, z wyjątkiem środkowej części stanu Bania, gdzie wznosi się pasmo Serra Geral (1850 m n.p.m.). Charakterystyczną cechą jest tu niedobór wilgoci. W części centralnej ilość opadów wynosi 400-500 mm rocznie, a na wyżynie Borborema nie przekracza nawet 300 mm. Przeważającą część regionu porasta caatinga i tylko w części zachodniej, gdzie swoją obecność zaznacza Nizina Amazonki, występują wilgotne lasy równikowe typu hylea.

Salvador (d. Bahia) - najbardziej afrykańskie miasto Brazylii, leżące nad zatoką Wszystkich Świętych, przez ponad dwa stulecia było stolicą kraju (do 1763 r.). Bogatą, kolonialną architekturę miasta reprezentują stare forty, barokowe kościoły (37 świątyń) oraz klasztor Carmo (ob. miejsce festiwali filmowych). Wzdłuż wybrzeża, pośród urozmaiconej rzeźby wzgórz i dolin, ciągną się piaszczyste plaże - Pituba, Amaralina, Itapao (nad laguną Abaete). Dużą atrakcją Salvadoru są ceremonie magiczne, pochodzenia afrykańskiego, m.in. condombles - wielogodzinna msza pogańska, capoeiras - zapasy afrobrazylijskie.

Recife - założone w 1531 r., leży u ujścia rzek: Beberibe, Capibaribe, Tejipio. Liczne kanały i mosty sprawiły, że nazywane jest "Brazylijską Wenecją". Z okresu świetności miasta, która związana była z rozwojem plantacji  trzciny  cukrowej,   zachowały  się liczne zabytki, w tym katedra (XVII w.), bazylika i pałac gubernatorski (XVIII w.) oraz holenderski fort Buraco.
Na północ od Recife położone jest równie stare miasto Olinda (1530 r.), z zabytkową architekturą holenderską, klasztorem Nossa Senhora de Carmo (XVIII w.), kościołami Sao Francisco de Paula, Sao Bento, Misericordia (wszystkie z XVIII w.). Olinda jest dużym kąpieliskiem morskim, ważną strefą wypoczynkową dla mieszkańców Recife.

Sao Luis - miasto założone przez Fraiv cuzów w 1682 r., nazywane jest "Atenami Brazylii". Znajdują się tu liczne placówki naukowe i wyższe uczelnie. Kolonialna zabudowa miasta, uważana jest za jedną z najciekawszych w kraju.

Region Południowo-Wschodni (Sudeste)
Jest to najważniejszy region turystyczny kraju, a jednocześnie najgęściej zaludniony, najsilniej zurbanizowany obszar, "serce" nowoczesnej Brazylii.
Sudeste jest krainą wyżynną, z rzeźbą o charakterze górskim, często niejednolitą. Od południa i wschodu obszar wznosi się stromo nad wąskimi nadbrzeżnymi nizinami, natomiast łagodną pochyłością opada w kierunku północno-zachodnim. Klimat równikowy ulega tu modyfikacji w związku z wysokością nad poziomem morza. Naturalną formacją roślinną jest nadbrzeżny las równikowy oraz campos cerrados - drzewiasta sawanna występująca w części północno-zachodniej.
W granicach Sudeste wydzielić można trzy podregiony turystyczne, które zawierają się w granicach stanów: Rio de Janeiro, Sao Paulo i Minas Gerais.

Rio de Janeiro. Pas progów uskokowych gór Serra do Mar i Serra dos Órgaos dzieli ten stan na dwie części. Południową - nadbrzeżną, z niskimi płaskowyżami i równinami aluwialnymi, poprzecinaną pojedynczymi wzniesieniami, tzw. morros, oraz północną - stanowiącą zapadlisko rzeki Paraiba. Wzdłuż wybrzeża (należącego do najatrakcyjniejszych na świecie) ciągną się kąpieliska morskie, grupujące się w trzech regionach: nad zatoką llha Grandę (pomiędzy Parati a Angra dos Reis), w granicach miasta Rio de Janeiro oraz wokół przylądka Frio (Armacao dos Buzios, Cabo Frio).
Wielki rozwój inwestycji turystycznych obserwuje się również w miejscowościach górskich, a szczególnie w Serra dos Órgaos (2245 m n.p.m.)- Rozbudowie ulegają tam modne i często odwiedzane uzdrowiska klimatyczne, jak Teresópolis czy Nova Friburgo. Rio de Janeiro - leżące nad zatoką Guana-bara, wśród granitowych "głów cukru", jest jednym z najpiękniejszych miast świata. Założone przez Portugalczyków w 1565 r. jako kolonia La France Antarctique dla uchodźców hugonockich, po kilkuletniej wojnie odzyskane zostało przez Portugalczyków (1567 r.). W okresie początków osadnictwa portugalskiego ufortyfikowano wzgórza Urca i Morro do Castelo, a następnie rozbudowano obecną dzielnicę staromiejską z katedrą (1755 r.), pałacem wicekrólów Brazylii, Izbą Deputowanych oraz licznymi, w większości barokowymi kościołami: Nossa Senhora da Gloria, Nossa Senhora do Canno, Sao Pedro. W latach 1763-1960 Rio de Janeiro było stolicą Brazylii. Współczesne Rio de Janeiro, które zasadniczej przebudowie uległo na początku XX w., jest miastem bardzo nowoczesnym, o interesujących rozwiązaniach architektonicznych  i  urbanistycznych. Znajdują się tu trzy uniwersytety, wyższe szkoły techniczne i rolnicze, instytut medycyny tropikalnej, Biblioteka Narodowa, liczne teatry, muzea, wielkie ogrody - botaniczny i zoologiczny, parki i tereny rekreacyjno-sportowe, w tym największy stadion świata - Maracana - mogący pomieścić 200 tys. widzów. Nad miastem dominuje szczyt Corcovado (704 m n.p.m.) z 38-metrowym posągiem Chrystusa Odkupiciela. W południowej części miasta, w otoczeniu morros, jeziora Rodrigo de Freitas i wybrzeża morskiego, położona jest dzielnica Copacabana. Dzięki wyposażeniu w placówki handlowe, hotele, rozbudowanemu działowi rozrywek (16 kin, 9 teatrów, 89 restauracji, 63 nocne lokale) oraz pięknym piaszczystym plażom (Leblon, Ipanema, Copacabana) dzielnica ta stała się wielkim turystycznym centrum Rio de Janeiro. Wielką atrakcją miasta jest karnawał, którego kulminacja przypada na ostatnie cztery dni poprzedzające post.

Sao Paulo. Największe miasto Brazylii (12,6 min mieszk.) leży na krystalicznym płaskowyżu, na wysokości 700-850 m n.p.m. Od chwili utworzenia w 1554 r. misji jezuickiej i założenia w sześć lat później Vila de Sao Paulo, rozwój tego miasta aż do XIX w. był bardzo powolny. W wyniku nagminnej migracji, którą wywołał tu tzw. cykl kawy, w ciągu kilkudziesięciu lat Sao Paulo z małego miasta przekształciło się w wielki ośrodek przemysłowy, handlowy i naukowy (m.in. Instytut Butanta, specjalizujący się w produkcji szczepionek przeciwko jadowi węży). Historyczne centrum miasta, zagubione w nowoczesnej architekturze, tworzą wąskie ulice, handlowe pasaże, rozciągające się w pobliżu Placu Katedralnego i kolegium Jezuitów (XVI w.). W zachodniej części Sao Paulo znajduje się jego współczesne centrum z bardzo śmiałymi rozwiązaniami architektonicznymi (m.in. gmach Copin z falistą fasadą, wieżowiec hotelu Hilton, najwyższy brazylijski "drapacz chmur" - budynek Italia).
Wybrzeże morskie, oddalone od Sao Paulo o ok. 80 km, jest podstawowym terenem wypoczynkowym wielkiej metropolii, z którym łączy go wybudowana w 1976 r. ośmiopasmowa autostrada. Kąpieliska koncentrują się w pobliżu Santos (wielki wywozowy port kawy)  - Sao Vicente,  Sao  Sebastiao  (z piękną kolonialną zabudową) i Itanhaem. Dużą popularnością cieszy się również uzdrowisko Guaruja, znajdujące się na niewielkiej wyspie Santo Amaro.
Minas Gerais. Rozwój tego stanu związany jest z eksploatacją wielkich bogactw mineralnych jakie tu występują. Na przełomie XVII i XVIII w. "cykl złota i diamentów" doprowadził do przekroczenia trudno dostępnych gór nadbrzeżnych i masowej imigracji ludności na wyżynne tereny Minas Gerais. Z okresu tego zachowały się miasta - muzea, ocalałe zabytki minionej, kolonialnej świetności regionu.

Ouro Preto ma liczne kościoły barokowe (Sao Francisco de Assis, Nossa Senhora do Canno, Nossa Senhora do Pilar), fontanny, mosty z XVIII w., muzea: pieniądza (w pałacu Casa dos Pilar) i mineralogii (w pałacu miejskim) oraz najstarszy teatr w Brazylii.

Diamantina - zespół zabudowy kolonialnej z XVIII w. z muzeum diamentów.
Sabara - kościoły Nossa Senhora do Carmo, Nossa Senhora do Rosario dos Pretos, kaplica Nossa Senhora do O oraz muzeum złota.
Sao Joao del Rei - katedra Nossa Senhora do Pilar, kościoły Sao Francisco de Assis, Nossa Senhora do Carmo, muzeum historyczne.

Congonhas do Campo - kolonialne miasteczko z XVIII-wieczną zbudową, sanktuarium drogi krzyżowej Bom Jesus de Matozinhos.
Obecnie na rozwój tego stanu decydujący wpływ ma wydobycie rud żelaza, manganu, magnezu i boksytów. Mi nas Gerais jest wiodącym w Brazylii ośrodkiem hutniczym - 50% produkcji surówki żelaza, 35% stali. Stolicą stanu jest od 1897 r. miasto Belo Horizonte. Położone w pobliżu sztucznego zbiornika wodnego Pampulha, jest nowoczesnym miastem, którego planową rozbudowę rozpoczęto pod koniec XIX w. Centralną jego część (Praca Setę) zajmują wielkie magazyny, banki, hotele, tworzące centrum handlowo-usługowe. Z racji swego położenia (835-1195 m n.p.m.) i umiarkowanego, suchego klimatu, Belo Horizonte jest znaną miejscowością uzdrowiskową odwiedzaną chętnie przez ludzi zagrożonych chorobą płuc, dlatego też w latach trzydziestych, przy rozbudowie miasta, dzielnicę przemysłową (Ciudad Industrial) usytuowano na południo-wschód od centrum stolicy.

Region Południowy (Sul)
Region Południowy zajmuje najbardziej na południe wysuniętą część Wyżyny Brazylijskiej, opadającej ku morzu krawędzią gór Serra do Mar. Szczególne cechy krajobrazu nadają mu bazaltowe płaskowyże, porośnięte przez lasy araukariowe. Rzeki regionu obfitują w liczne progi i wodospady, z których Iguacu (od 1939 r. park narodowy) i Setę Quedas, należą do największych w świecie. Region Południowy znajduje się pod wpływem klimatu zwrotnikowego. Cechują go jednak stosunkowo niskie temperatury powietrza, a nawet mrozy (śr. roczna temp. nie przekracza 22°C).
W procesie zagospodarowania stanów południowych dużą rolę odegrała imigracja z Europy, w większości z Niemiec, Włoch oraz państw słowiańskich, wśród których poważną grupę stanowili Polacy. Z tego okresu zachowały się liczne ośrodki miejskie, gdzie imigranci kultywują rodzime tradycje i folklor - Dois Irmaos, Nova Petropolis (Niemcy), Caxias do Sul, Bento Boncalves (Włosi), Vera Guarani, Prudentópolis (Polacy, Ukraińcy).
W przygranicznych z Paragwajem obszarach, w dorzeczu Piguiri i lvai, znajdują się ruiny siedmiu redukcji jezuickich (m.in. Gu-afra, Tape, Itatin), które w XVII i XVIII w. tworzyły część tzw. "republiki jezuickiej" (patrz Paragwaj).

Region Środkowo-Zachodni (Centro-Oeste)
Jest to wielki region o powierzchni blisko 1,9 min km2, położony w środkowej części kontynentu południowoamerykańskiego. W jego krajobrazie przeważają wielkie płyty osadowe, tzw. chapadóes, o łagodnie sfalowanych powierzchniach, poprzecinanych dolinami o stromych zboczach. Większą część regionu pokrywa sawanna, a lasy występują głównie na pograniczu z Amazonią (północo-wschód). Panuje tu klimat podzwrotnikowy, z małymi różnicami termicznymi w ciągu roku i sumą opadów sięgającą od 1000 do 2000 mm rocznie.
W zachodniej części Centro-Oeste, w pobliżu granicy z Boliwią, rozciąga się największy w Ameryce Południowej obszar bagienny, zajmujący powierzchnię blisko 100 tys. km2. W 1982 r. utworzono tam park narodowy Pantanal Matogrossense (5 tys. km2), gdzie reprezentowane są wszystkie typowe dla tego obszaru formacje roślinno-glebowe. W granicach regionu znajdują się ponadto dwa inne parki narodowe: llha do Bananal (utworzony na wyspie Bananal o powierzchni 30 tys. km2, na rzece Araguaia, z rezerwatem Indian Caiapós) i Salto de Itiguara w pobliżu stolicy kraju - Brasilii. Idea założenia stolicy na Płaskowyżu Centralnym (Planalto Central - 1000 m n.p.m.), propagowana już od 1823 r., przyjęła realny kształt za prezydentury J. Kubitschka. W 1956 r. rozpoczęto budowę miasta, które w cztery lata później (27 kwietnia 1960 r.) zostało stolicą Brazylii. Założenia urbanistyczne (na planie "samolotu") i architektoniczne miasta Brasilii położonego w sąsiedztwie sztucznego jeziora Paranoa stworzyli Oscar Niemeyer i Lucio Costa. Charakterystyczny jego pejzaż tworzą: jedna oś wschód-zachód - funkcjonalna i monumentalna, druga północ-południe, wygięta w łuk - mieszkaniowa. Godne podziwu są tu osiągnięcia architektury, jak: parlament, katedra czy gmach Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Region Północny (Amazonia)
Region Północny, zwany potocznie Amazonią, zajmuje obszar ponad 3,5 min km2, tj. 42% terytorium Brazylii. Jego centrum tworzy Dsadowa nizina, którą przecina rzeka Amazonka i jej liczne dopływy. Typowymi formami geomorfologicznymi, które tu występują, są niskie (ok. 100 m) płyty piaszczysto-gliniaste, oddzielone od aluwialnej doliny niewysokimi skarpami.
Amazonka, stanowiąca podstawowy szlak wodny tej części kontynentu, rozlewa się na kilka, a przy wyższych wodostanach, nawet na   kilkadziesiąt   kilometrów.   Przy ujściu dzieli się na dwa ramiona, między którymi znajduje się, częściowo zabagniona wyspa Marajó (42 tys. km2). Przeważającą część regionu (ok. 80%) porasta największy na świecie kompleks wilgotnych lasów równikowych.
Amazonia, pomimo dużej atrakcyjności turystycznej wynikającej z niepowtarzalnych walorów przyrodniczych, ze względu na bardzo ograniczoną dostępność komunikacyjną oraz znikomą wielkość bazy noclegowej, znajduje się na marginesie ruchu turystycznego. Najważniejszymi ośrodkami turystycznymi są tu: położone na wybrzeżu miasto Belem oraz oddalony o 700 km od niego rzeczny port Manaus.
Belem - założone w 1615 r. wokół fortu Castello, leży nad rzeką Tocantins, w pobliżu wyspy Marajó. Zachowały się tu zabytki architektury sakralnej z XVII i XVIII w., jak katedra i kościół jezuitów. W pobliżu parku Rodriques Alves znajduje się Muzeum GoeIdi, gromadzące bogatą kolekcję ceramiki pochodzącej z wyspy Marajó.

Manaus - stolica stanu Amazonas, jest największym portem śródlądowym dorzecza Amazonki, położonym nad rzeką Negro w pobliżu jej ujścia do Amazonki.
Miasto założone w 1669 r., szczyt rozwoju osiągnęło w okresie boomu kauczukowego. Wzniesiono wówczas wiele interesujących obiektów, z których najoryginalniejszym jest opera, będąca kopią mediolańskiej La Scala (1896 r.). Jedną z osobliwości miasta są pływające domy (cidade flutuante), zbudowane zazwyczaj z odpadów pochodzących z okolicznych tartaków, które zamieszkuje ponad 25 tys. osób. Na początku lat siedemdziesiątych zbudowano tu wiele nowych hoteli, zmodernizowano plażę Ponta Negra, jak również zagospodarowano turystycznie wybrzeże jeziora Januari.

Atrakcje-Turystyczne.com

Przewodnik - atrakcje turystyczne krajów świata: wybierz kontynent

Popularne kraje i regiony turystyczne świata. Zabytki, muzea, ciekawe miejsca

Regiony turystyczne Polski

© 2007-2014 Atrakcje-Turystyczne.com

Turystyka | Polityka prywatności