Historia Turcji
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie dzisiejszej Turcji pochodzą z okresu neolitu. W XVI w. p.n.e. w Kapadocji powstało państwo założone przez Hetytów, a jego stolicą był Hattusas. Państwo Hetytów w XII w. p.n.e. zostało przejęte przez Asyrię. W I tysiącleciu p.n.e. w Anatolii Wschodniej istniało silne państwo Urartu, które upadło razem z Asyrią. Stało się to w VI w p.n.e., a przyczyną był najazd Persów.
Zachodnia Anatolia pozostawała od II tysiąclecia p.n.e. pod silnym wpływem greckich ludów, których centrum mieściło się w Troi w okresie XIX-XIII w. p.n.e. Grecy prowadzili od XI w. p.n.e. kolonizację całego wybrzeża. Greckie miasta (Smyrna, Efez, Milet, Halikarnas) oddziaływały na całą Anatolię Centralną. W okresie tym dominowała kultura mykeńska, dorycka, jońska. Kultury te zasłynęły dużymi osiągnięciami w literaturze, filozofii, ceramice, rzeźbie, architekturze (klasyczne porządki dorycki i joński - świątynie, teatry, odeony, gimnazjony, stadiony, głównie na wybrzeżu egejskim).
W okresie od 546 do 545 p.n.e. zachodnia i wschodnia Turcja podbite zostały przez Persów pod wodzą Cyrusa II Starszego. Mimo to Turcja nadal pozostawała pod wpływem kultury greckiej. Aleksander Wielki, którego wyprawa (334-333 r p.n.e.) dała kres panowaniu perskiemu w Azji Mniejszej, dał początek okresowi hellenistycznemu.
Asyryjscy Seleucydowie przejęli w III i II w. p.n.e. większą część Turcji. Rzymianie pojawili się na tych terenach ok. I wieku n.e. Panowanie Rzymian na terenie Turcji przyczyniło się do konsolidacji politycznej i kulturowej Azji Mniejszej. Stało się to dzięki ujednoliceniu administracji, wprowadzeniu prawa rzymskiego a także języka greckiego. Upowszechniło się chrześcijaństwo.
