Historia Białorusi
Od VI wieku terytorium dzisiejszej Białorusi było zamieszkane przez plemiona słowiańskie: plemię Dregowiczów, plemię Radyminów oraz plemię Krywiczów.
Sztuka białoruska, kiedy pod koniec IX wieku Białoruś stała się częścią Rusi Kijowskiej, zintegrowała się ze sztuką ruską. Rozwój przeżywała przede wszystkim sztuka sakralna. Przykładem białoruskiej sztuki sakralnej z tego okresu są:
- sobór św Zofii w Połocku - XI w. - cerkiew kopułowo - krzyżowa w stylu bizantyjskim
- Kreml w Grodnie z XII w.
Białoruś została wcielona do Wielkiego Księstwa Litewskiego w XIV wieku. Wybudowano twierdze i zamki gotyckie.
W 1569 roku, na mocy Unii Lubelskiej, Białoruś została przyłączona do Korony. Skutkiem tego w białoruskiej sztuce uwidaczniają się polskie wpływy, np. późnobarokowe kościoły z XVIII w. Wpływy polskie uwypuklają się w sztukach rękodzielniczych, np. tkactwie.
Po rozbiorach Polski 1793 r. Białoruś staje się częścią Rosji. Republika białoruska powstaje w 1919 r.
Po zakończeniu wojny wojnie polsko-radzieckiej w 1921 r. teren Białorusi został podzielony: zachodnia część włączona jest do Polski, wschodnia staje się w 1922 r. republiką ZSRR.
Polskie województwa: nowogrodzkie oraz część białostockiego, w 1940 r. są włączone do Białorusi. Po przemianach ustrojowych w ZSRR w roku 1991 Białoruś uzyskuje status kraju niezależnego. Dzisiaj (rok 2011) panuje tam reżim prezydenta Łukaszenki, a opozycja i sprzyjające jej mniejszości narodowe (przede wszystkim polska) są poddawane różnorakiej presji i szykanom.

