Geografia Holandii
Holandia to kraj wybitnie nizinny. Depresje stanowią około 25% powierzchni Holandii, na wysokości do 1 m ponad poziom morza leży 35% powierzchni kraju. Średnia wysokość obszaru Holandii na jej całym obszarze to 10 m n.p.m. Największą depresją Holandii jest punkt na dnie Polderu Księcia Aleksandra -6.6 m. Najwyższym wzniesieniem jest, w Limburgii Południowej, Vaals 321 m n.p.m.
Równiny nadmorskie jeszcze nie tak dawno zajmowało morze. Po osuszeniu stały się one polderami. Faliste wysoczyzny, po której biegną doliny rzek, zajmują południową i wschodnią część Holandii. Tylko na południu Limburgii znajdziemy obszary o charakterze wyżynnym - to północna część Ardenów Niskich, gdzie wysokość sięga 200-300 m n.p.m.
Sieć rzeczna
Większość rzek przepływających przez Holandię ma swe źródła poza jej granicami. Do głównych należą: Ren, Moza i Skalda. Szerokie ujścia tych rzek zniszczyły brzeg wydmowy i utworzyły wspólną rozległą deltę, ujętą kanałami i zamkniętą śluzami. Dominują sztuczne kultury drzew iglastych. Największe obszary leśne występują w prowincji Geldria i częściowo w prowincjach Brabancja Północna i Drente.
Roślinność
Pozostałości naturalnej roślinności leśnej, torfowiskowej, błotnej, wydmowej znalazły ochronę w licznych rezerwatach i 3 parkach narodowych: Veluwzoom w pobliżu Arnhem, de Hoge Veluwe oraz de Kennemer-duinen w pobliżu Bloemendaal (region nadmorski).

