Przewodnik: Historia Islandii, zabytki

W połowie VIII w. na tereny Islandii przywędrowali pierwsi osadniczy europejscy: Norwegowie oraz irlandcy mnisi. Szybko utworzyli tu oni opartą na rządach starszyzny twór państwowy.

Najstarsze ślady tworzonej na terenie Islandii sztuki pochodzą z IX - X w. Są to przede wszystkim metalowe wyroby zdobione plecionką. W sztuce tej widoczny jest wpływ kultury Wikingów.

Proces nawracania na chrześcijaństwo, który zakończył się ok. XII w., rozpoczął krótki okres rozwoju Islandii. Spowodowana antagonizmami narodowymi wojna domowa w XIII w. spowodowała zahamowanie rozwoju kraju.

Od 1264 r. Islandia rządzona była przez Norwegię. Od 1397 r. zaczęły obowiązywać zapisy unii kalmarskiej (rządzonej przez Danię), w której skład weszła Islandia.

Polityka Danii i Szwecji wobec Islandii uniemożliwiała jej rozwinięcie gospodarki. Islandię nękały okresy głodu spowodowane powracającymi ochłodzeniami klimatu, wybuchami wulkanów, epidemiami chorób. Na terenie Islandii w XVIII w. łatwego łupu poszukiwali korsarze. Kiedy rolnictwo upadło, w XIX w. rozpoczęła się masowa emigracja Islandczyków. Większość z nich przeniosła się do Ameryki Północnej. Zahamowany został rozwój sztuki islandzkiej, jedynym polem jej rozwoju były sztuki ludowe - snycerstwo, tkactwo itp. Miasta na Islandii zaczęły powstawać w drugiej połowie XVIII stulecia. Rozpoczęto wtedy korzystać z projektów architektów duńskich a jako budulca zaczęto używać trwałych materiałów (kamień). Z tego okresu pochodzi np. katedra w Hòlar. Próba utworzenia w sztuce wyodrębnionego, własnego narodowego stylu, to okres XIX i XX w. Najlepiej widoczna ona była w malarstwie (obrazy malarza S. Gudmundsson) oraz rzeźbiarstwie (rzeźby E. Jònsson). Od 1918 r. Islandia była niepodległym państwem związanym unią personalną z Danią. Niezależność polityczna Islandii trwa od 17 czerwca 1944 r.