Przewodnik: Walia, Wielka Brytania, atrakcje turystyczne, zdjęcia, zabytki

Walia, zajmująca południowo-zachodnią część wyspy Wielka Brytania wraz z przybrzeżnymi wyspami (największa Anglesey), ma 20,8 tys. km2 powierzchni (9% ogólnej pow. Zjednoczonego Królestwa). Większą część regionu zajmują Góry Kambryjskie, wzniesione przeważnie na wysokość 500-600 m n.p.m., pokryte głównie przez łąki i pastwiska. Najbardziej urozmaiconą rzeźbę (ostre granie, jeziora cyrkowe) ma północny ich fragment, obejmujący tereny parku narodowego Snowdonia.Walię zamieszkiwali w starożytności Celtowie. W latach 74-78 n.e. została opanowana przez Rzymian. Po ich odejściu (V w.) powstało tu kilka niezależnych państewek. W XII i XIII w. południowa część Walii została podbita przez Normanów, północna zaś zachowała do 1284 r. niezależność.

W roku tym Edward I — król Anglii, po dokonanej pacyfikacji, podarował ją swojemu synowi — stąd tytuł księcia Walii noszą następcy tronu angielskiego. W 1536 r. została ostatecznie włączona do królestwa.Do najstarszych zabytków historycznych na obszarze omawianego regionu należą rzymskie budowle w Caerleon. Założony tu obóz warowny (75 r. n.e.) mógł pomieścić 6 tys. legionistów. Typowym elementem krajobrazu walijskiego są zamki obronne, pochodzące najczęściej z okresu panowania normańskiego oraz z czasów walk o zachowanie niezależności od korony angielskiej (XII-XVI w.). Do najczęściej odwiedzanych należą zamki w: Beaumaris, Caernavon, Conway, Criccieth, Denbigh, Rhuddlan, Harlech, Cardiff i Caerphily. Niektóre z nich są udostępniane turystom także i w celach pobytowych (m.in. zamki w Chirk, Ruthin i Erding). Liczne są również zabytki budownictwa sakralnego, wśród których na szczególną uwagę zasługują Katedra Św. Davida w St. David's (XII w.) oraz opactwo Strata Florida w Pontrhydfendigaid (XII w.).